Widziałem go już kiedyś! Tym razem kicał sobie jakby nigdy nic między śmietnikiem a starym Żukiem. Kilka kiców, chwila przerwy, strzyżenie uszami i znów kilka kiców... Takie zachowanie wzbudziło moje podejrzenia.

Skąd zając w mieście?
Dlaczego tak blisko siedzib ludzkich?
W środku zimy? To one nie migrują do Afryki?
A co na to moi kumple: Lis, Wilq i Wściekłe Psy? Czyżby nie bał się ich wcale?

Definitywnie musiał to być jakiś chojrak, jakiś zakapior i to nie w ciemię bity. Podszedłem więc do niego, pełen obaw, lecz z walecznością wymalowaną na twarzy - niczym góral do wilka, z reklamy piwa TATRA. Na wszelki wypadek ostatnie metry dzielarce nas pokonałem kicając, z charakterystycznie złożonymi z przodu rękami. Wyglądałem bardziej jak mutacja kangura i człowieka, a nie jak zając, co wyraźnie poirytowało długouchego. Pomyślał pewnie, że się nabijam z niego or something... Po kilku chwilach strzyżenia uszami i poruszania wąsatym pyszczkiem ryknął na mnie: WESOŁYCH ŚWIĄT!!! I wtedy mnie olśniło. Święta Wielkanocne! Toć to już całkiem blisko! Zimę w końcu odwołano, niektórzy nawet postawili hipotezę, iż już wiosna jest.

Zajączek - Święta - jajo - kurczak - topienie dziewczyn w poniedziałek...
Tak wszystko to układać się poczęło w zgrabną całość. Uszaty kolo wpadł do mnie na dzielnię, coby stanowić żywy symbol Świąt. I wtedy nagle poczułem przemożny głód i dopadły mnie wspomnienia, gdy pewien mój znajomy poczęstował mnie onegdaj wspaniałym pasztetem z zająca. Wyborne to danie i doprawdy szlachetne. Zaprosiłem więc napotkanego zająca na Święta. Ten początkowo się wzbraniał, krygował. Jednakże przekonałem go w końcu, bom ponoć skutecznym negocjatorem jest.

Pozdrawiam serdecznie!

Marek MADness Delewicz